Kathleen Gheysen uit Kortrijk - sept 2014

Kathleen Gheysen uit Kortrijk - sept 2014

Maatwerk in het Saasdal

Juist terug van het Saasdal. Wat een tegenstelling met deze zomer toen ik met een gebarsten elleboog moest annuleren en licht gefrusteerd jij en Griet zag vertrekken voor het Saasdal-programma. De zomer regende voorbij en de bergen bleven roepen en ik besliste om halverwege september een '2e zit' te doen, samen met Geroen, tot op heden mij onbekend maar een trouwe Namaste-klant.
Eventjes paniek toen de dag voor vertrek bleek dat Geroen onverwachts moest afhaken.
Donderdagmorgen om 7u kwam gids Seb me in Chamonix ophalen. Onder een stralende hemel vertrokken we dus met 2 vanaf het Mattmark Stausee naar de Brittaniahutte. De tocht, aanbevolen door de cabanniere, bood een mooie afwisseling van alpenweiden, rotsen, morene, gletsjer en een laatste stevige opsteek. Het ging vlot en ik was tevreden zo vlug mijn ritme terug te vinden. In de hut was het gezellig en aan tafel hadden we een aangenaam gesprek met een Zwitserse gids en zijn klante.
Vrijdagmorgen kwam men ons om 3.45u wekken. Er werd niet veel gepraat en met de koplamp aan vertrokken we op weg naar de Strahlhorn. Het bleek een lange aanloop met wat voorafgaande morenevelden, een weg zoekend over de droge gletsjer en zijn vele spleten vooraleer we dan op de Allalingletsjer konden beginnen stijgen. Een mooie zonsopgang waarbij kort de sneeuwtoppen rose-rood gekleurd zijn, bood een mooi spektakel. Het ging echter minder goed dan de dag voordien : had ik te weinig geslapen, speelde mijn verkoudheid mij parten of was mijn conditie toch minder na die maanden gedwongen rust? Seb stelde me gerust en wijde het aan acclimatisatieproblemen : tot dinsdagavond laat gewerkt en nu al onmiddellijk naar 4000 m. Met enkele rustpauzes toch op de top geraakt en volop genoten in de zon (met een koude wind) van het uitzicht van het Monte Rosa massief over de Lyskamm - Castor - Breithorn naar Matterhorn geflankeerd door Mont Blanc en Grand Jorassess, naar de bergtoppen van het Saasdal. Aan de andere kant lag de Weissmies uitnodigend naar ons te lijken. Onder de indruk van al het natuurschoon, teruggekeerd naar de Brittaniahut waar we van een welverdiende maaltijd en siësta konden genieten. Opnieuw een boeiende avond met 2 Australiërs die ondertussen in Lausanne woonden.
De volgende morgen ietske langer kunnen slapen aangezien de Metro Alpin pas om 7.30u opende. De weg naar Allalinhorn verliep zeer vlot (inderdaad totaal geen last meer van de hoogte, oef) en in korte tijd stonden we boven alle omringende toppen te bekijken. Wat een geluk : zo'n stralend weer, fantastische sneeuwcondities, niet al te veel volk, Seb die een goede coach en aangenaam gezelschap is; en zo'n fantastische omgeving. Terug afgedaald en op het terras van Mittelallalin nog nagenietend met koffietje / pintje met uitzicht op Allalin, Alphubel, Taschhorn, Dom, Lenzspitze, .... Vlot (hoewel Seb het niet kon laten met een Zwitser in discussie te treden over het Saaspas; maar zijn Franse nonchalance moest het afleggen tegen de striktheid) in Saas Fee geraakt en met de postbus naar Saas Grund waar we een overnachting hadden.
Zondagmorgen vertrokken we via Kreuzboden terug op weg. Het bloemenpad met nog enkele resterende bloemen, bood ons een uitzicht op de bergtoppen van de voorgaande dagen. Schapen liepen eventjes mee en we hielden een koffiepauze in het rustige Almagelleralp waar kleine geitjes voor animatie zorgden. Na een uurtje verder omhoog stappen, aten we in het feërieke bergdecor onze picnic op, die de vriendelijke hoteluitbater Freddy voor ons voorzien had. Toen we in de Almagellerhut aankwamen, koos Seb ervoor om een siësta te houden. Dat vond ik echter zonde en ik bleef in de zon genieten van de mooie en rustige omgeving en las wat in mijn boekje (fantastische uitvinding die dwarsliggers). We waren slechts met 15 in de hut en blijkbaar allemaal voor de Weissmies. In gezelschap van 2 jonge Zwitsers aan tafel, vloog de avond voorbij.
Rond 5.30u gingen alle cordées op stap via de zuidgraad naar de Weissmies. Ter hoogte van de pas werden we getrakteerd op een sublieme zonsopgang in het mysterieuse wolkenspel. Het was een boeiende route met afwisselend rotsen en opstijgen in het grote sneeuwveld. Na een leuk stuk klauterend op de rotsgraad, kwamen we boven op een voortop waarna we via een smalle sneeuwgraad voet op de top zetten. Onze 3e 4000'er werd vastgelegd met vele foto's en onze Zwitserse tafelgenoten hielden ons lachend gezelschap. Dan de afdaling begonnen en eens ter hoogte van de adembenemende (maar toch wel dreigende) seracs mocht er niet meer gedraald worden, laat staan foto's genomen worden. Onder deskundige begeleiding van Seb kwamen we veilig bij Hohsaas. De lift werd voor onze neus gesloten maar met een frisse pint en een lekkere salade op het terras met de andere cordeés die ondertussen ook heelhuids van de gletsjer afkwamen, konden we nog eventjes in hogere sferen vertoeven.
Na een vlotte terugreis nu terug in België, back to reality, maar met zo'n goed gevoel en boordevol mooie herinneringen aan deze toch weer zeer geslaagde en enorm geproefde gletsjertocht. Niets dan lof voor de gids en de organisatie door Namaste! De bergen blijven roepen....
Groetjes,
Kathleen Gheysen
Naar de foto's