Tanzania - Mount Meru & Kilimanjaro

Tanzania - Mount Meru & Kilimanjaro

Wij hadden het al meermaals, met uitgesproken schaamrood op de wangen moeten toegeven. Neen, wij hebben de Kili nog niet beklommen ? Het is er nog niet van gekomen. Sorry. We zijn er nog niet geraakt. Van deelnemers aan onze zomerprogramma's hoorden we al zo dikwijls de bevestiging: "fysiek zien we geen problemen, wij hebben de Kili al beklommen ! Wat was dat toch voor een berg ? We moesten en zouden het te weten komen. Gedaan met ons in verlegenheid te laten brengen. .."We zullen hem wel temmen, die fiere Afrikaanse berg. Al regent het op zijn flanken, we vinden het niet zo erg"... (citaat uit het kilimanjaarse volkslied :-)) We hadden tijd (lees maakten tijd) en met nogal wat verhalen van mislukte beklimmingen in het achterhoofd gingen we plannen. De Kilimanjaro, 5895 meter, in 3, 4 of 5 dagen naar boven ? Wij vonden het niet echt zo'n goed idee. Tenslotte zijn wij ook maar bergbeklimmers en geen astronauten ! Konden we niet ergens wat hoogte winnen voor de eigenlijke klim ? Blijkbaar lag er nog een andere berg in de buurt. Zou een combinatie mogelijk zijn ? Zo gezegd zo gedaan - deze zinsnede moet nog een overblijfsel zijn van mijn intensief opstelwerk uit het 4e leerjaar - begonnen we eraan. Tussen de wilde dieren van het Arusha National Park stijgen we langs twee hutten tot 3500m hoog op de Mount Meru. Vannacht is het vroeg opstaan voor de top. De lampjes zijn het enige wat licht geeft en onze "Merugids" wijst ons de weg. Handen in de zakken, want handschoenen heeft hij niet bij. Toch wel vergeten zeker !!! Wanneer we wat wind krijgen begint de hulpgids te beven als een riet en kruipt hij diep weg in zijn lichte fleece. Ik geef hem mijn windjas en een paar handschoenen. Zo gaat het wat beter. Een rugzak met vaste checklist is misschien het plaatselijke "gat in de markt". Nu nog iedereen leren lezen en ook dat probleem is in één keer van de baan. Ik hoop dat er niemand een verkeerde stap zet, want in het pikkedonker kan je niet zien waar de rodelbaan je naartoe zou brengen. Anderzijds toch ook wel gemakkelijk. Zo moet je tenminste geen schrik hebben om te vallen. "Positive thinking". Het is belangrijk in het leven. Zou er vannacht geen maan zijn of is het zo bewolkt ? Stikdonker is het alleszins. Bij het eerste licht komen we op de top aan. Ver voor ons begint de Kili vorm te krijgen in het opkomende licht. We worden getracteerd op een schitterende zonsopgang en het weer kan niet beter zijn. De lucht vat rondom ons vuur. De ijzige koude begint plaats te ruimen voor zijn tegenstrever en die zien we beter zitten. Onze hulpgids ook. In de afdaling zien we pas echt waar we gelopen hebben. Uitschuiven over de wat verijsde rotsen is niet echt een optie tenzij die van "la Mort Subite". Ik kan mij niet inbeelden dat wij, Namaste berggidsen, in de Alpen de deelnemers niet in het touw zouden binden. Dan zie ik twee ankerpunten. Blijkbaar gaan onze Europese collega's berggidsen hier toch anders te werk dan onze zwarte bloedbroeders. Dan naar de Kilimanjaro die zich de hoogste van het Afrikaanse continent laat noemen. Eén van 's werelds "Seven Summits". We verkozen de mooiste route en die is ook de langste. De combinatie tropisch regenwoud + tropische regen = tropisch doornat. Een exotisch resultaat, niet ? Gelukkig is het hier warm genoeg. Enkele dagen en vegetatiezones verder kondigt de kok een pannenkoekenfestijn aan. Morgen gaat het steil naar boven. We moeten er klaar voor zijn en hij zal daar mee voor zorgen. Dat doet trouwens onze hele ondersteuningsploeg en met alle middelen die hen hiervoor geboden worden. Alleen leken die middelen, buiten hun eigen wil om, toch erg beperkt. In de redelijk abrupte wand voor ons zien we niet echt een pad maar ons geoefend bergoog vermoedt wel wat. Het blijkt ook zo te zijn. Na een fikse regenbui en nachtelijke vorst ligt de klim er 's morgens ijzig bij. Wachten op de zon gaat te lang duren want het is een schaduwkant. Iedereen gaat dan maar op stap. Je kan niet altijd geluk hebben in het leven. Wanneer ik af en toe naar beneden kijk begrijp ik het allemaal niet zo goed meer. Dit staat in reisbrochures beschreven als een "wandeling". Het stukje "bijna verticale" hebben ze er wellicht af laten vallen. Het zal teveel volk ontstemmen en dat is niet zo goed voor de portemonnee. Eigenlijk is het heel eenvoudig. Vallen is gewoon niet toegestaan, dat doe je niet ! Van het woordje 'touw' hoort onze gids het in Keulen donderen, en dat is verdomd ver van hier. Voor de topdag kondigt onze "gids" een erg vroeg vertrek aan. We zullen om 11 uur ('s avonds) opstaan zegt hij, enkele koekjes eten en dan op weg gaan. Het wordt immers een lange dag. We kennen ondertussen de plaatselijke normen, vergelijken die met wat we de vorige dagen deden en besluiten om van 11 uur toch maar één uur te maken. Als we dan rustig genoeg naar boven gaan zullen we hopelijk niet te vroeg op de top zijn. Na nog wat verweerwerk gaat onze gids akkoord. Het is wel op onze verantwoordelijkheid als we het tijdschema aanpassen. We knikken instemmend. Voor we om half twee op stap gaan hebben we de geplande koekjes al geruild voor een stevige ontbijt. Dat hadden we gisteren al met onze supervriendelijke kok geregeld. Zo'n kerels moesten ze meer op de wereld zetten. We zien al ver boven ons de lichtjescolonne zigzaggen. Op enkele honderden meters van de top duwen donker gekleurde mannetjes, blanke voortstrompelende wezens, letterlijk en figuurlijk naar boven. Yes mister, you can. Waar hadden we dat nog gehoord. Dat was voor ons nieuw. Dat we na meer dan 30 jaar in de bergen dit nog konden meemaken ! Sommigen liggen ondertussen in hun eigen braaksel te bekomen - de hoogteziektegeest is er hopelijk mee uitgekomen - of kruipen op handen en knieën verder. "The sky is the limit" en zonder de top ga je nu eenmaal niet naar huis. Liever nog een terugvlucht in een houten kist. Wat zullen de mensen op het thuisfront wel zeggen. Van hoogteziekte en de gevaren daarvan heeft blijkbaar niet veel volk kaas gegeten. Misschien heeft de hoogte deze kennis naar de achtergrond verdrongen. Dat de Kili enkele doden per jaar telt vernemen we nadien van onze gids. Zij zijn spijtig genoeg wellicht allemaal te vermijden, maar voor zo'n berg als deze moeten we toch wat door de vingers zien niet ? Niet iedereen kan nu eenmaal evenveel geluk hebben in het leven. Iets doet me denken aan een zekere fataliteit maar dat zal wel aan mij liggen. Wanneer we in het eerste ochtendlicht op de top aankomen, schiet een wat vreemd wezen met Japanse accent uit de kleren en plaatst zich in zijn totale nakie, op zijn rood schaamlapje na, voor het topbord. Ook hij heeft de berg overwonnen en dat moet eigentijds gevierd worden. Als resultaat van een fikse windstoot valt het ons op dat het bij hem zeker 1 centimeter koud is. Ik hou mijn kleren dan maar aan. Mooi meegenomen is anderzijds, dat deze beide prachtige bergen in Tanzania liggen en er naast de ijle hoogte ook nog "the big 5" en ander vreemd uitziend wild te zien is. De ongelofelijk safari's zorgen samen met het actieve deel, voor een vakantie met een uitzonderlijke mix van natuur, actie, cultuur, drukte en desolaatheid, ijselijke koude en tropische warmte. Een kleine 3 weken heb je nodig en je hebt het allemaal kunnen meemaken. Waar wacht je op ? Wil je de Kilimanjaro op een degelijke manier beklimmen, veel kans op succes hebben en er nog van kunnen genieten ook, dan mag je bij ons komen aankloppen voor maatwerk. Wij schaven de vele bestaande formules wel bij tot een uitzonderlijk geheel met als resultaat een veilig, avontuurlijk en succesrijk actief programma met een ongelofelijk wildlife-einde. Een vakantie om nooit meer te vergeten. Jan Vanhees Bekijk een selectie van de foto's.