Op verkenning in het land van de “zichtbare berg”

Op verkenning in het land van de “zichtbare berg”

Op zoek naar interessant alpine terrein met rotsklimkarakter strijken we even neer in de streek van de “zichtbare berg”, in onze contreien heel wat minder bekend. De onbekendheid van de streek heeft meer te maken met het feit dat deze streek in Italië gelegen is en Italiaanse klimmers niet onmiddellijk de noodzaak voelen om hun klimspots in de Europese kijker te plaatsen, dan wel dat er niet veel te beleven zou zijn. Het gebied herbergt nogal wat mogelijkheden voor alpine rotsklimmen en lange sportklimroutes op wat grotere hoogte. Vooral de gemiddelde klimmer zal er zich door aangesproken voelen, ook al zijn er heel wat mogelijkheden voor de echte beginnen en de ervaren rotsklimmer van hoger niveau. Ik heb nog enkele dagen voor ik terug aan het werk ga. We kiezen één hut van waaruit binnen handbereik, verschillende mogelijkheden voorhanden zijn. Twee uur aanlopen om een rotsklimtuin te krijgen van waaruit zowel graatoverschrijdingen als lange goed gezekerde alpine rotsklimroutes voorhanden zijn, die plaatsen zijn er niet zoveel. Op drie dagen tijd doen we relax vier beklimmingen. We kunnen perfect rekening houden met de wat minder perfecte weersomstandigheden. De streek laat toe zelfs met beperkte zichtbaarheid (bewolking en nevel) te klimmen. In de klimtopo kom ik als opener van enkele routes de naam Jean de Macar tegen, mijn Waalse collega berggids, die er nogal actief is. Tijdens de aanloop stuiten we op de zeldzame zwarte salamander, een endemisch diertje uit de streek. Na een stevige bui (onweer) laat hij zich wel eens bewonderen. Vanuit de gezellige hut is een plezier om te klimmen in routes tot 6a+, 400m en met een gemakkelijke terugweg, maar ook in routes met 5a als maximum waarin alle wat moeilijkere passages degelijk zijn afgezekerd. Berggids Andrea die ook de hut openhoud, sluit zich aan bij de nieuwe trend. Liever relax klimmen in een route waarin wat meer metaal aanwezig is dan de billen constant te moeten dichtknijpen omdat je niet mag vallen en zekeren erg moeilijk is. Het grote heroïsme van 30 jaar terug waarbij je moest kunnen uitpakken met vooral grote geëngageerde verhalen hoort bijna tot de voltooid verleden tijd. Slechts weinigen voelen zich op dit moment nog geroepen voor dit soort van klimwerk. Safety first en stressloos klimmen, het past beter bij onze drukke tijden dan de constante druk van niet te mogen vallen. Waar we zijn? We geven je er even het raden naar maar binnenkort maken wij een groter tipje van de sluier zichtbaar. Tot dan op onze blog. Hier zijn de foto's.