Monte Rosa juli 2013

Monte Rosa juli 2013

Trek je stijgijzers maar aan, piolet in de aanslag, rugzak op, klik je helm maar dicht, knoop je schoenen vast en stap maar mee in ons onvergetelijk Monte Rosa bergavontuur. De twee inloopdagjes vooraf bestonden uit een verkenningstochtje vanuit Champoluc (1579m) via Crest naar Colle Pinter (2777m). Niet helemaal tot op de top geraakt, door de sneeuwvlaktes die ons pad versperden. Onderweg kregen we gezelschap van een hond. Die de hele dag lang onze gids bleef. De volgende dag vertrokken we vanuit Mandriou (1800m) om wat aan de hoogte te wennen door de bloemenweiden naar Col di Nana (2779m). Vriendelijke mensen overal! Erna nog even onze rugzakken checken, laatste 5 minutendouche voor de komende week en ons stilletjesaan klaarmaken voor het echte klimwerk morgen. 7 juli Om 9u30 afspraak met de gids Robert in St.-Jacques. Daar nog een laatste materiaalcontrole en een overzichtje van de week. Robert stelde voor om een jeep te nemen tot op het plateau. De eerste meters stijgen, waren nogal lang en eentonig. Daar begon ons avontuur! Hobbeldebobbel, links, rechts, op en neer, we voelden alle hoekjes van die 4 x 4! Maar de échte bergen kwamen steeds dichterbij. Eens aangekomen op ons startpunt stelden we ons uitgebreid aan elkaar voor, wat knoopjes oefenen en klimmen richting Refuge Valle D’Ayas (3420m). 8 juli 2 keer opgestaan vandaag. Om 4uur kwam onze gids Robert vertellen dat het onweerde en we ons vertrek nog een uurtje zouden uitstellen, dus nog even indommelen. Wat later vertrokken naar onze eerste 4000-er, de Breithorn Occidentale. Die zat wat in de mist toen we boven kwamen, maar wanneer we bij zijn buurmanberg Breithorn Centrale waren, klaarde de hemel open en kregen we een superzicht cadeau met wolkenpluimen boven de berg. Fantastisch! Een extra lusjesafdaling tussen rotsjes maakte er een bijzonder dagje van. Slapen in dezelfde hut als vorige nacht. 9 juli Heldere hemel. Aan de overkant onweer. Zo wil ik elke dag wakker worden! Om 9u15 stonden we op de top van de Castor (4221m), onderweg Punta Felik (4176 m) getipt en wat oefeningen gedaan: dode man, takel bouwen, bevrijding uit sneeuwput. Grote slaapzaalhut Rifugio Quintino Sella al Felik. Net op tijd aangekomen, want na ons vielen er regendruppels uit de lucht. 10 juli Cordéelichtjes overal, voor ons, achter ons, naast ons. Aan de Naso del Lys een wat technischer stukje. Met piolet en stijgijzers jezelf omhoog helpen. Wat waren we blij toen de zon ons boven verwelkomde! Na de ontdooiingsfase van vinger- en teentoppen volop genieten van pinkelende sneeuw, echt super! Daarna nog een steile afdaling. Hut in zicht, maar nog een verre klim. Na 1119m klimmen aangekomen in de hoogste hut van Europa. Zalig gevoel daar te zijn. Niet veel volk, dus dubbele portie eten. Mjammie! 11 juli Na een deugddoende nachtrust (niet verwacht op zo’n hoogte) een panoramazicht op het Monte Rosagebied en nog 4 lagen bergen erachter, onder een vers laagje sneeuw. Vertrek om 7 uur voor ons 5 toppendagje: Zumsteinspitze, Punta Parrot, Ludwigshöhe, Corno Nero (mijn favoriet, met rappelle-afdaling, echt plezant!), Balmenhorn en Piramid Vincent. Alweer een superzonnedagje! Om 13 uur aankomst in de laatste hut Réfuge Mantova. Veel volk, ook makkelijker vanuit het dal te bereiken. Crocsschoentjes in allerlei kleuren en maten. 12 juli Middernacht: opstaan om samen met de gids naar de sterren te kijken. Onder de indruk van de hoeveelheid sterren die je daar kunt zien. Een momentje om even stil te worden. Om 5 uur ontbijt en een half uurtje later klaar voor de Punta Giordani, onze laatste vierduizender. Zot wolkenzicht daarboven. Daarna dalen tot aan de kabelbaan, niet makkelijk als je weet dat wegmarkeringen onder de sneeuw verstopt zitten. Verder dalen met kabelbanen en onze voetjes tot aan de auto’s in St.-Jacques. Wat voelt het raar aan, terug in de bewoonde wereld te zijn. Afscheidsdrinkje met de gids. Dag erna nog een afsluitdagje in Chamonix met klimfestival, wat rotsklimmen, barbecue aan het water. Mmmmmm wat een topweek! Dank je wel gids & cordéemaatjes. Jullie zorgden samen voor een onvergetelijk bergavontuur. Zweetdruppels rolden omlaag, voetstappen steeds verder omhoog, richting top, 13 op een rij! Wawwwww! Ik kan het nog altijd niet geloven. Emilie Van de Walle Het verhaal van Bram. Jasper maakte het anders mee. Tim had een derde mening. Emilie's ervaring in een poëtische notendop.