Mont Blanc in arctische omstandigheden - de aanhouder wint.

Mont Blanc in arctische omstandigheden - de aanhouder wint.

Zondag 23 juni. Onze Namaste berggids vindt Marleen en Roel aan de ingang van de camping. Zij bekijken materiaal en kledij voor de volgende dagen en nemen het treintje naar de Montenvers. Zij gebruiken stalen ladders en een kleine soort via ferrata om voet te kunnen zetten op de gletsjer. Daar zullen zij de stijgijzers en de pikkel degelijk leren gebruiken om op het ijzige terrein vlot te leren stappen. Gestaag wordt het terrein steiler. Het touw zorgt voor de veiligheid. Na enkele uren zitten de technieken in de benen en de voeten. Op maandag trekken ze richting Italië. De steenbokken van het Nationaal Parc staan hen al op te wachten. De rugzakken worden nog even nagekeken en dan vertrekken zij voor een ongeveer 3 uur durende tocht naar de gezellige Chabot hut. De ontvangst is er warm, de koele drank welkom. Ze studeren nog wat knopen in en op vraag wordt ook nog even gewerkt aan bergredding. Het staat niet echt op het programma maar vragen staat vrij. Marleen en Roel willen ook dat wel even opfrissen. Op weg naar de Gran Paradiso. Na een vroeg ontbijt om 4 uur starten zij naar boven. Het is nog aardig donker. Eerst over de puinmorene, daarna over de gletsjer. Die ligt er prima bij. 4 uur later en al klimmend over het laatste rotsgraadje komt de verassing. De Madonna op de top wenkt hen toe. Mooie tijd om 1250 hoogtemeters te klimmen. Dat beloofd voor de Mont Blanc. Een smakelijke en deugddoende pasta Italiano in de rifugio Vittorio Emanuele 2 geeft extra energie, laat de benen even rusten en geeft tijd om te genieten. Daarvoor doen zij het. Het team daalt af aan de andere kant van de berg. Bij de auto is het even opletten geblazen. Een kudde grazende steenbokken maakt helemaal geen gewag om plaats te ruimen. Toch wel indrukwekkend zo’n kudde steenbokken waarvan de horens bij de mannetjes tot 1 meter lang kunnen worden. Je kan er beter niet mee geconfronteerd worden. We besluiten dan maar 10 minuten af te wachten tot de magen gevuld zijn en de beesten op zoek gaan naar drank. Terug naar Chamonix. Tijdens de verdiende rustdag van morgen kunnen de spieren weer loslopen en zich voorbereiden op het betere werk. Donderdag 27 juni. Afspraak in de voormiddag. Seb controleert nog even de rugzakken. Voor de Mont Blanc kan je maar beter zo licht mogelijk geladen zijn. De kabelbaan van de Aiguille du Midi brengt hen in één zucht bijna 2000m hoger. Goed dat de hoogteaanpassing al zijn werk ingezet heeft. De stijgijzers worden onmiddellijk aangebonden want de mythische graat van de Aiguille vraagt degelijk voetenwerk. De Cosmiqueshut glinstert al in de zon. Na een korte energiepauze dalen ze zachtjes terug af naar de gletsjer om het lichaam nog wat extra aanpassingsboost te geven. ‘s Avonds ziet de meteo er niet zo goed uit. De gidsen zoeken elkaar op om de best mogelijke strategie uit te zoeken voor een veilige klim. Het zal niet gemakkelijk worden. Voor de Mont Blanc kan best alles meezitten. Vrijdagnacht. Aan de start voor de Mont Blanc. Om 1 uur blijft het rustig in de hut. Niemand gaat uit. Om 3 uur komt er beweging in de troepen. 4 uur, de start is gegeven. Gestaag bewegen de lampjes over de sneeuwlaag naar boven. De sneeuwcondities vallen mee maar de wind op de schouder van de Mont Blanc du Tacul is ijzig. Ze proberen de volgende sneeuwhelling. Die zet zich onder de schouder van de Maudit heel wat rechter. Zij houden een strak tempo aan zodat ze warm kunnen blijven. 9.30 uur. Het is erg uitzonderlijk maar de top is volledig voor hen. Heel wat touwgroepen hebben onderweg de aftocht geblazen. De goede fysieke conditie, hun degelijke kledij en hun niet aflatende wil om de top te halen hebben het gehaald. Proficiat Marleen, Roel. Even wat topkiekjes en dan zo snel mogelijk terug naar de hut. Dodo. Nog even wat achterstallige slaap inhalen. Dat is mogelijk omdat Marleen en Roel opteerde voor het programma met de meeste kansen. Zaterdagmorgen blaast een niet aflatende Arctische wind aan de hut. De klim over de graat is geen lachertje. Verkleed als ijspegel komen zij op de Aiguille du Midi aan. Zelfs door de skimaskers is bijna niets meer te zien. Het zit erop. Beneden wacht een opwarmende genepy van het huis. Zo beleefde Marleen de week Roel ervaarde het op zijn manier De foto's