Met Dirk en Jonathan op stap

Met Dirk en Jonathan op stap

Zondagmorgen Zermatt ! De kabelbaan naar Klein Matterhorn werkt niet. Teveel wind. De kleur van het wolkendek ziet er niet uitnodigend uit. Morgen wordt er blijkbaar uit hetzelfde meteovaatje getapt. Dan maar uitkijken naar een alternatief. Een telefoontje naar Jean van de Vittorio Sellahut in het Gran Paradisomassief geeft wat beter nieuws. Wij de auto in, de tunnel door en wat herpakken op de parking. We stomen naar boven maar niet zonder de steenbokken en de gemzen onderweg een saluut te geven en de vele lentebloemen te verwelkomen. Jonathan en Dirk geven geen kik en tegen het avondeten komen we droog aan. De maan boven de Apostoli geeft hoop. Morgen klimmen we naar de Gran Sera, inchala. Rond middernacht slaagt het weer totaal om naar kletterend onweer. Tot de avond nadien zijn we er zoet mee. Zelfs een uiterste pogen net na de middag moet eraan geloven. De meteorologen kunnen het wispelturige weer niet aan. Zelfs voor de huttenwirt is het al lang geleden dat de weergoden zo tekeer gaan. De ochtend nadien is het terug straalhelder. We dalen terug af en rijden richting Gressonney. De kabelbaan zweeft ons naar Indren. De Citta di Mantova hut wordt ons volgende basiskamp. 3u 45. De wekker roep ons tot de order. Deze voormiddag zou het mooi moeten zijn en dat is het ook. We sporen naar boven, laten de andere touwgroepen verder gaan en klimmen naar onze eerste 4000-er van de week. Piramide Vincent, 4215m laat zich op het einde in de wolken beklimmen. Geen "grand beau" maar de wolkenflarden geven een mystiek tintje aan de ons omringende bergwereld. Wat lager trekt het terug open. We steken door naar de laddertjes van de Balmenhorn (4167m) en laten ons fotograferen naast Onze Lieve Heer. Hij is ons blijkbaar gunstig gezind vandaag. Na een korte stop in het kleine bivakhutje klimmen we verder naar de Corno Nero. Die is heel wat steiler en eindigt in een pittige klim. Nummer drie zit erop (4322m) en tijdens de afdaling is het even slikken. Alles loopt echter als een trein. Jonathan en Dirk vorderen gecontroleerd naar beneden en zien het nog altijd goed zitten. Op naar ons vierde hoogtepunt van de dag. Na een steile eindklim moet die er ook aan geloven. We staan met zijn vieren op de 4342m hoge Ludwigshöhe. Genoeg voor vandaag. Morgen geven ze nog goed en gaan we voor 3 volgende 4000-ers. Terug in de hut zetten de gidsen zich achter de computer. De meteorologen hebben het blijkbaar weer moeilijk en spreken elkaar nog maar eens tegen. Toch meer goed dan slecht nieuws. Go for it en hoop doet leven. Na een middagdutje, een goede maaltijd en een gezellige babbel duiken we weer onder de wol. Morgen is het alweer vroeg dag. Om 4 uur is het nog mistig maar wanneer we 10 minuten later het terras opstappen is alles uitgeklaard. We stomen als een sneltrein naar boven. Dirk en Jonathan zijn ondertussen goed aangepast aan de hoogte en degelijk ingelopen, dat laat het tempo vermoeden. Op de col du Lys hebben we iedereen achter ons gelaten en peilen we richting Margheritahut. Het wolkendek zakt weer rond ons heen en de wind steekt de kop op. In de potdichte mist sporen we tot op de colle Gnifetti (4454m) aan de voet van de Margheritahut. Aan de gekleurde baken (stok) is het welletjes. De ijzige wind striemt ons in het gezicht en de zichtbaarheid is quasi nul. Van de hoogste hut van de Europese Alpen, die nochtans vlakbij is, krijgen we geen schijnsel te zien. De hut niet vinden is geen optie en een geïmproviseerd buitenbivak op deze hoogte lijkt ons ook maar niks. Wanneer we in ons spoor nog terug willen mogen we niet lang meer wachten. De wind verwaait het spoor in minder dan geen tijd. Kunnen we even doorzetten? Dirk en Jonathan beamen. Zij zien het nut van wat snelheid duidelijk in en fysiek blijkt het nog geen probleem te zijn ondanks de grote hoogte. Zo hebben we het graag. Een degelijke fysiek geeft je een bonus aan veiligheid in de bergen. Lut haar arendsogen priemen zich door de dichte wolkenmassa op zoek naar onze eerder gemaakte voetafdrukken en na een tijdje daagt de col de Lys terug op. Daar krijgen we terug wat meer zicht en is het spoor heel wat beter zichtbaar. De helling die naar Italië nijgt heeft wat minder wind te verwerken gekregen. We dalen terug af naar de Mantovahut en vandaar recht naar het restaurant in Gressoney. We hebben van 4 uur vanmorgen niets degelijk meer gegeten en intern geknor geeft nodige actie aan. De lekkere pizza met una grande birra laten zich smaken. Vanavond zijn Dirk en Jonathan thuis met een mooie ervaring rijker. Zij verwoorden het zo: Wegens het slechte weer hebben we maar een deel van het programma kunnen doen. Jan probeerde er dan ook alles aan te doen om toch iets te kunnen doen. Uiteindelijk hebben we toch een paar dagen gehad waar we op een aantal toppen van het Monte Rosa gebied hebben kunnen staan. Het waren mijn eerste 4000-ers en deze ervaring was prachtig. Ik heb me nog nooit zo klein gevoeld. Jonathan Habils. Ondanks het slechte weer zijn jullie erin geslaagd om mij en mijn zoon Jonathan een fantastische ervaring te bezorgen. Vooral de vier 4000-ers waren het toppunt, met de top van de Corno Nero als summum. Ook de laatste dag, waarbij we in het zicht (allé ja, dat is relatief) van de Margharetahut moesten terugkeren omwille van de felle wind, de sneeuw en het zicht dat nul was ... was een spannende ervaring, die we echt geapprecieerd hebben. Verder waren er de fijne babbels, het wiezen en niet te vergeten de geneppi ! Merci, 't was supper. Dirk Habils Bedankt Dirk en Jonathan voor de aangename week samen. Samen inderdaad, want we hebben er samen het beste van gemaakt. Bedankt voor jullie enthousiasme en aanpassingsvermogen, jullie verwondering . Wat ons betreft willen wij graag met jullie terug op stap. Lut & Jan Bekijk de foto's