Met 3 families in de Gran Paradiso

Met 3 families in de Gran Paradiso

Einde juli, verzameling in Chamonix. Daar zijn ze dan. Geert, Ilse, Klaas, Machteld, Wim, Robrecht, Katelijne, Reinout, Anneleen, Marie-Helene, Mathieu en Estelle. Met 12 zijn ze en de leeftijden variëren van 13 tot 50. Een bonte mengeling van mama's en papa's, zonen en dochters, jong en oud en vooral enthousiasme en enthousiasme.
Nadat de schoenen gepast zijn duiken we de wagens in en rijden we richting Pila boven Aosta waar we de aanloop naar de berghut inzetten. We hebben geluk want het weer zit mee.
De dag erna gaan we in twee groepen. Met twee gidsen gaan 8 deelnemers de alpine via ferrata van de Mont Emilius beklimmen. De vier anderen gaan met de derde gids naar de via ferrata van de Punta Valletta. Kwestie van 's avonds een verschillend verhaal te kunnen brengen. Het worden stevige beklimmingen en iedereen weet inderdaad wel wat te vertellen. 's Nachts horen we niet veel meer. Komt het van de gezonde berglucht alleen?

Morgen is het een (relatieve) rustdag (wat betekent dat ook weer?) en dalen we terug af naar Pila om verder te rijden naar Valnontay op het einde van de vallei van Cogne. Na een deugddoende pizza lopen we daar aan naar Rifugio Vittorio Sella. De laatste krijgen nog een natuurlijke douche net voor zij de hut bereiken maar het valt al bij al nog mee.

Na een woelige nacht, vooral voor de berggidsen waarvan de slaapplaats net te veel in het strijdgewoel van een wat beschonken groep parkwachters ligt, gaat het vroeg in de ochtend bij het eerste licht naar boven. Het is wel wat bewolkt maar ze geven mooi weer. We lopen tot aan de gletsjers, binden de stijgijzers onder, nemen de steile klim in het couloir en belanden op de horizontale rotsgraad. Alles gaat goed en de wat technischere passage blijkt voor niemand problemen te geven.
Nadat we die getraverseerd hebben gaat het over de gletsjer verder naar de topgraad. Nu wordt het rotsklimmen. We trekken de stijgijzers uit en beginnen aan het laatste klimstuk dat uitmondt op de grote toptafel van de Gran Serraz.
Het is de topdag van de week en straks zullen verschillende vochtsoorten rijkelijk vloeien.
De laatste hutavond wordt afgesloten met een plaatselijke specialiteit, de groll. Het is een combinatie van nogal wat sterke drank met koffie en geloof me, het gaat goed naar binnen. Iedereen heeft zijn teutje aan de grote houten pot die telkens opnieuw wordt doorgegeven. Zalig vocht ter viering van het mooie resultaat.

Op dag 5 nemen we de schitterende panoramische weg terug naar Cogne. het zit er weer op. Ik hoor meermaals zeggen dat het weer zo snel gegaan is en dat is een goed teken. Het was een afwisselende week met wisselvallig weer maar we konden ons goed aanpassen. Een schitterend voorbeeld van een goed op elkaar ingestelde groep waar het nooit teveel was om wat gewicht van elkaar door te geven. Geen gezeur over wie draagt wat. Het werd gewoon doorgegeven naar de sterkste die hier niet om gaven en zo wat meer ademruimte gaven aan zij die het konden gebruiken. Mooi.
Bedankt aan de hele groep voor jullie enthousiasme, jullie doorzettingsvermogen, jullie openstaan voor nieuwe dingen, voor onbekende activiteiten en vooral voor de aangename sfeer die in jullie groep aanwezig was en waar wij als berggidsen ook mee van mochten proeven.
Geniet nog lang na van de foto's.
Jan