Maatwerk tussen Chamonix en Monviso. Met Loewie in de rotsen.

Maatwerk tussen Chamonix en Monviso. Met Loewie in de rotsen.

Wanneer ik Loewie en Georges ga afhalen in de luchthaven is het al duidelijk. In het gebied van de Monviso is net al zowat 40 cm sneeuw gevallen en voor de volgende dagen zal er nog zowat een meter bijvallen. Geen rotsklimcondities zou ik zeggen. Een blik op verschillende meteosites voorspelt de eerste dagen geen schitterend weer maar in Chamonix lijkt het toch droog te willen blijven. Het wordt een stevig ommetje maar het is nu eenmaal voor het goede doel. Diezelfde namiddag zet Loewie al zijn eerste stappen op de rotsen, leert mij zekeren, zichzelf inbinden en vastmaken op de relais en zal hij ook zelfstandig afdalen langs het touw. Loewie ziet het allemaal goed zitten, is zelf een uitmuntend paardrijder en dus sportief, maar heeft vooral veel vertrouwen in zijn voeten. Zijn blik is bijna constant naar onder gericht en dat zie ik graag. Daarnaast heeft hij helemaal geen behoefte om zich in de moeilijkere momenten druk te maken. Tegen de avond hebben we er zo al een 8-tal lengtes opzitten. Het weer blijft in Italië slecht dus blijven we nog zeker 2 dagen hier. De dagen nadien klimmen we de Index (4b) gevolgd door een indrukwekkende rappel en Mani Puliti (5b) die Loewie feilloos afwerkt. Georges, die er al wel wat lentes heeft opzitten, heeft ondertussen de Aiguilles Rouges te voet verkend. Loewie en ik zijn klaar voor de wat langere routes en ondertussen laat Andrea van de rifugio Giacoletti in het Monvisogebied weten dat ook daar nu de zon op het menu staat. Iets na de middag togen wij er naar boven. De hut is ondertussen bijna vol gelopen maar er is nog plaats voor ons. Het avondeten wordt gesmaakt tussen een Nederlander, drie Italianen waarvan er eentje weliswaar vrij goed Engels spreekt, een koppel uit San Marino, een Vietnamese schone en twee Vlamingen. Dodo na een smakelijke genepy. We wachten 's morgens tot de zon de oostgraat van de Punta Udine in zijn greep heeft. Het worden 12 touwlengtes voor 400 meter klimmen. Loewie klimt sneller als zijn schaduw zodat we rond half één al boven zijn. Tijdens de afdaling naar de hut is het wat zoeken naar droge rotsen tussen de grote sneeuwplekken maar ook dat lijkt geen probleem. De via feratta eronder nog minder. Onder de hut heeft de sneeuw het al opgegeven voor de zon en wordt het padje naar de parking terug gemakkelijk beloopbaar. De week zit er alweer op. Hoe komt het toch dat zij altijd zo snel voorbij zijn. Mijn laatste voor dit seizoen. Bedankt Loewie en Georges voor de vele gezellige momenten samen. Jan De foto's