Klimmen op de Koninklijke klimmuur.

Klimmen op de Koninklijke klimmuur.

16 juli 1982, 14 uur. Een memorabel moment.

De euforie van de gelukte beklimming van de “Dhaulagiri 1” in Nepal op 5 & 6 mei 1982, kreeg onverwacht een uitzonderlijk en verrassend staartje. De beklimming had diepe indruk nagelaten in onze lage contreien. Het was voor Belgen de eerste beklimming van een berg van meer dan 8000 meter en dat ging in die tijd niet onopgemerkt voorbij. Naast dit nieuwe “Belgische record” scoorde de expeditie immers ook een wereldpremière. Lut Vivijs, je weet wel de bergencyclopedie van Namaste, was de eerste vrouw die voet zette op de top van deze 8172m hoge Himalayareus (latere metingen geven nu 8167m aan). Het sportieve resultaat werd op hoog niveau gehonoreerd en zo mocht het expeditieteam op audiëntie bij wijlen koning Boudewijn. Daar bleef het echter niet bij. In een aangenaam en ontspannen gesprek met onze koning kwam aan het licht dat op de Koninklijke domeinen nog ergens een klimmuur te vinden was. Een klimmuur ? Niemand van de expeditieleden wist hoe zoiets eruit kon zien. “Kunnen we die eens zien ?” flapte iemand van ons er in zijn jeugdig enthousiasme uit. Het hof beloofde onze vraag in overweging te nemen. Wanneer we vandaag denken aan een klimmuur, oriënteren onze gedachten zich vooral naar een aangenaam verwarmde klimzaal die voorzien is van houten panelen en artificiële kunstgrepen. In het Frans spreekt men van “grimper sur du plastique”. In een ver verleden hadden edellieden blijkbaar een wat nobelere voeling met de natuur en stelden zij zich al tevreden met een buitenmuur. Ze brachten hem weliswaar onder in een schitterend groen decor. Met erg grote waarschijnlijkheid is de betonnen constructie, die we vonden in de tuin van het kasteel van Stuyvenberg, de eerste klimmuur die ooit in ons land werd gebouwd en de voorvader van een lange rij van klimzalen waarin ons land wereldwijd koploper werd. De toen onbekende outdoor klimwand was op dat moment al jaren in onbruik maar hieraan bracht ons expeditieteam verandering, misschien wel voor de laatste keer. Met goedkeuring van het hof en op een erg zonnige zomerdag, werd 16 juli 1982 onze tweede ‘topdag’ van dat jaar. Klimmen op de “Koninklijke klimmuur” en thee slurpen in het kasteel van Stuyvenberg, je zou van minder dromen op je 25ste. De uitnodiging sprak over een bezoek aan de klimmuur maar, gedreven als we waren, namen we toch enkele veiligheidsattributen mee die we gemakkelijk konden wegsteken in een beperkte bagage. Wie zei er weer dat de voorzienigheid de man maakt? We durfde vooraf niet vragen of we op de muur echt mochten klimmen. Een eventueel negatief te verwachten antwoord kan je beter vooraf counteren. Zo had niet iedereen zijn klimgordel mee maar met het touw om de buik ging het ook. De toen al legendarische ‘Super Grattons’ van het merk EB mochten echter niet aan de voeten ontbreken. Enkele verkleurde dia’s van dit legendarische klimwerk in deze Koninklijke klims(u)ite en wilde we jullie niet onthouden. Zij geven een schitterende terugblik op dit voor ons, onvergetelijk moment. Geniet ervan.