Gran Paradiso in sneltempo.

Gran Paradiso in sneltempo.

We konden net de week van Gran Paradiso met Stijn, Bram, Kenny en Jeroen met succes afronden. Een schoolvoorbeeld van een goed evenwicht tussen weer, fysieke en mentale mogelijkheden en gepast inspelen op de omgevingsfactoren. Maandag 18 juli liepen we met zon naar boven. Mooi tempo, dat kon beloven. Het blijft instabiel weer en dinsdag zou er rond de middag weer een slecht weer zone langs drijven. Geen probleem echter. Vroeg opstaan en een goed ritme kunnen lopen, doen de rest. Tegen de middag hebben we de Punta Rossa onder de voeten (1100 hoogtemeters vanuit de hut). Onderweg zijn een kudde mannetjessteenbokken rustig aan het grazen en fluiten de marmotten alarm. We zijn nog niet aangekomen of ze zetten de hemelsluizen open. Diezelfde avond al ziet het er al heel wat witter uit rond de hut. Woensdag geeft de meteo een mooie dag. Hoop doet leven. Deze hoop wordt om 5 uur s'morgens in de kiem gesmoord. Het is bewolkt en er stond al heel de nacht een hevige wind. Iets anders dan de lichte wind die voorspeld werd. We wachten even tot het wat opentrekt. Boven de toppen razen de wolken voorbij. Geen goed teken maar we wagen een kans. Op het eerste hoger gelegen plateau is het echter moeilijk om het evenwicht te bewaren. De rukwinden laten zien wie hier heer en meester is. Boven op de graat zou het met deze windsnelheden onbegonnen werk worden. We besluiten om via een alternatieve hoogteweg terug af te zakken naar de vallei. Een schitterende weg van waarop we heel wat gemsen Op donderdag lopen we in gedegen tempo naar rifugio Chabot. 900 hoogtemeters in nog geen 2u30. Een eerste regenbuitje doet ons schuilen. Daarna blijft het droog. s' Avonds trekt het wolkendek open. We maken alles klaar voor een vroege en snelle start. Om 4 uur nemen we al ontbijt en tegen 4u30 kunnen we vertrekken. We houden een strak tempo aan en komen als eerste touwgroep op de col aan. Twee touwgroepen die van de andere hut komen lopen voor ons. We zullen dus niet moeten aanschuiven op de smalle eindklim. Met meer volk is dit soms een probleem. Te lang moeten wachten laat de kouden intens inwerken. De wat technischere passage geeft toegang tot de Madonna op de top. Achter ons beginnen de andere touwgroepen op te dagen. Het is een waar plezier om met deze goed getrainde kerels te kunnen klimmen. Als het echt moet kunnen ze een tandje bijsteken en dat zorgt voor een probleemloze en zorgeloze klim. Om 11 uur bestellen we een deugddoende pasta in Rifugio Vittorio Emanuele. Nog anderhalf uur afdalen naar de vallei en laat het blonde goedje dan maar stromen. Dit is echt bergsport. Bedankt jongens en misschien tot volgend jaar. Met zo'n conditie kunnen jullie heel veel aan. Jan. Hier zijn de foto's Link naar het programma.