64 jaar en 3 vierduizenders meer op zijn actief.

64 jaar en 3 vierduizenders meer op zijn actief.

We vertrokken met de bedoeling van één vierduizender te klimmen maar het werden er 3. Acclimatiseren beginnen we in de Sella hut. Vandaar willen we morgen nar de Gran Serraz. Wanneer de eerste 900m erop zitten en weggewerkt worden met een frisse pint neemt Jean de huttenwirt de keuzes van de maaltijd al op. Dat zijn de Italiaanse hutten. Bij Jean is er zowel voor het voorgerecht, de hoofdschotel als het nagerecht de keuze. Het is vrij druk in de Sella hut dus legt Jean ons on een rustige hoek. Morgen is het vroeg opstaan. 4u30. Het is bewolkt maar we wagen het erop. Straks kan het goed helemaal opentrekken. Wanneer we anderhalf uur later op de gletsjer aankomen zakken ook de wolken naar beneden. Zonder zicht naar boven gaat wel, ik ken het terrein erg goed, maar waarom zouden we. Is er een alternatief om in te lopen? We opteren voor de langste weg, die langs Herbetet. Het wordt een schitterende tocht, we zijn zo goed als alleen, zowel de lentebloemen (wat achter op hun schema) als de zomerbloemen neigen uitbundig naar de zon. Schitterend. Beneden nog een lang plat stuk in de vallei. Waarom hebben ze hier geen lift gezet denkt Fons? Met zijn 64 jaren is hij een kranige natuurliefhebber en daar horen al enkele jaren ook de bergen bij. We overleggen wat, ik doe wat telefoontjes naar hutten en klaar. We laten het oorspronkelijke plan varen en richten onze blik terug naar het Monte Rosa massief. De Gnifettihut wordt onze volgende overnachtingsplaats. Weer 4u30. We houden van vroeg vertrekken want dan is de sneeuw ook nog goed en veilig wanneer we naar beneden komen. We volgen de Lysgletsjer langs zijn linker zijde en lopen tot op de col de Lys. Even rusten. Fons is geen 20 meer maar volgt goed. Ludwigshöhe wordt met zijn 4342m zijn eerste 4000-er van de week. Proficiat maar het is nog niet gedaan. We zakken wat langs de scherpe graat, draaien naar links en lopen tot de voet van de Corno Nero. Dit is de meest technische. "Als jij zegt dat ik dat kan dan zullen we maar vertrekken zeker" hoor ik Fons zeggen. Hij is er klaar voor. Stapje voor stapje klimt hij naar boven. De pikkel doet hier goed dienst. De sneeuw is hard. Met de Madonna op 4322m hoogte op de foto laat nummer 2 zich tronen. Zullen we er nog ééntje bijdoen? We lopen door tot we het kleine bivakhutje van Balmenhorn zien liggen. Een korte via feratta leidt tot het enorme Jezusbeeld op de top. Van hieruit hebben we een schitterend zicht op de Lyskamm. We dringen binnen in het kleine bivakje. Zo kan Fons met eigen ogen zien hoe het rudimentaire hutje eruit ziet. Het is er best gezellig. Het zit erop voor vandaag. De gestegen hoogtemeters hebben hun werk gedaan, de hongerige magen roepen op hulp. De Italiaanse "pasta" brengt raad. Het plan van de dag nadien gaat niet door. We proberen het nog wel maar de inspanningen van gisteren vragen hun tol. Recupereren op 64 is toch wel wat anders dan op 20. We dalen rustig al en sluiten de week af met een goede koffie. 64 jaar en op één dag 3 vierduizenders. Wie doet het hem na. Af en toe diep gaan komt erbij maar nadien is het genieten. Proficiat Fons en toitoi. Maak er nog een mooie vervolg week van in de Donnas streek. Dat zal Erna ook op prijs stellen. Geniet ervan. Jan Voor een foto-impressie moet je hier zijn.